Poczekalnia
fot. Weronika Szaładzińska
Teatr Ludowy na Głównej
Poczekalnia to wstęp do pracy nad trzecią premierą Teatru Ludowego na Głównej, tym razem poświęconą nieczynnej dziś poczekalni dworca kolejowego Poznań-Wschód. Projekt składa się z dwóch segmentów — pracowni badawczo-performatywnej oraz pracowni dramaturgii kolektywnej, podczas których zostaną zebrane materiały i teksty składające się na scenariusz teatralny. Realizacja spektaklu planowana jest na rok 2026.
fot. Weronika Szaładzińska
Idea
Koniec XIX wieku to czas, kiedy w Głównej (wtedy jeszcze wsi) pojawia się kolej, która przyczynia się do jej intensywnego rozwoju — na terenie obecnej dzielnicy zaczynają pojawiać się zakłady produkcyjne, m.in. fabryka maszyn rolniczych Cegielskiego, wytwórnia asfaltu Jana Sobeckiego czy cegielnia Hartwiga i Weidemanna. Około 1908 roku, po oddaniu do użytku linii kolejowej do Janowca i Wągrowca, w Głównej powstaje dworzec z funkcjonującą poczekalnią i restauracją. Dworzec do dziś obsługuje pasażerów, jednak poczekalnia jest niedostępna dla podróżnych. Co by się stało, gdyby na jeden dzień znów powołać ją do życia? Jak wyglądałaby dziś? Kto by z niej korzystał? Na co czekaliby jej użytkownicy i użytkowniczki? Czy tylko na pociąg?
fot. Weronika Szaładzińska
fot. Weronika Szaładzińska
Pracownia badawczo-performatywna, czyli performans Blanki Kęstowicz
Zaproszona do udziału w projekcie artystka Blanka Kęstowicz zrealizowała serię performasów na poznańskich dworcach Poznań Wschód i Poznań Główny. Wcieliła się w rolę kobiety-dziennikarki, która nie może sobie przypomnieć, gdzie i kim jest. Prowadzi ją jedynie czarno-biała fotografia. Próbując dociec prawdy na temat zdjęcia i swojej tożsamości, bohaterka rozpoczyna śledztwo. Wszystkie drogi prowadzą ją na Główną. W performansie przestrzenie poczekalni i dworców, po których błąka się artystka, odzwierciedlają jej stan egzystencjalny, czyli stan zawieszenia i oczekiwania (np. na odzyskanie pamięci), a rola dziennikarki, w którą się wciela, jest pretekstem do minibadań i rozmów z osobami napotkanymi na dworcach. Na co one czekają? Materiały zebrane podczas performansu staną się częścią spektaklu Teatru Ludowego na Głównej.
fot. Weronika Szaładzińska
Pracownia dramaturgii kolektywnej
Pracownia jest współprowadzona przez Daniela Stachułę oraz Lidię Amejko, mieszkankę dzielnicy Główna, a zarazem tłumaczoną na wiele języków dramatopisarkę i prozaiczkę, autorkę nagradzanych „Żywotów świętych osiedlowych”. Tematem prowadzonych przez Amejko warsztatów była sztuka monologu, czyli to, jak zapisać chaos mowy i tworzyć krótkie i nieskomplikowane zdania, które mogą stać się własnym i unikalnym sposobem opowiadania o świecie. Teksty powstałe podczas zajęć zostały następnie poddane dalszej pracy przez grupę związaną z Pracownią literatury mówionej, prowadzoną przez Daniela Stachułę, która przygotuje ich performatywne czytanie. Na przyszły rok zaplanowana jest praca nad pełnowymiarowym spektaklem Teatru Ludowego na Głównej.
fot. Weronika Szaładzińska
